روایت

از حکیمی پرسیدند: <<آداب حضور در کلاس درس را چگونه می پنداری؟>> پاسخ گفت: <<آداب حضور در کلاس درس آن است که به هنگام ورود استاد از جای برخیزی و تا اجازت نفرموده است بر جای منشینی! دیگر آن که در نهایتِ آرامش باشی و در حضور ایشان هیچ صحبت نکنی جز با رخصتِ استاد. هیچ پای دراز مکنی و آراسته و تمیز لباس بپوشی. قبل از ورود استاد در کلاس حاضر باشی و از پی استاد از کلاس خارج شوی.>>

حکیم را گفتند: <<ادب حضور در کلاس درس همان آداب حضور است؟>> پاسخ گفت: <<خیر؛ آن چه در آداب حضور بدان اشاره کردیم به ظاهر مربوط است ولی ادب حضور، باطنِ حضور در کلاس را معنا می کند.>> او را گفتند: <<منظور چیست؟>> پاسخ گفت: <<ادب حضور در کلاس درس آن است که به راستی گوش فرا دهی و آن چه استاد بیان می کند به گوش جان خریدار باشی. جسم و روحت هر دو در کلاس باشد و به وقت و با اجازت سؤال کنی و البته سؤال استاد را پاسخ گویی. آن چه را واجب است بر حاشیه ی کتاب بیارایی تا به هنگام بحث، بدان استناد کنی. آن چه استاد برای تو مهم می نماید ضبط کنی و روی آن ها ممارست داشته باشی. البته بدان که درس گفتن و آموزش در کلاس نیز ادب و آداب مخصوص به خودش را دارد که در این مجمل نگنجد و فرصتی دیگر را طلب می کند.>>